Emocje

Nie rezygnuj z melancholii

Kiedy czujemy się przygnębieni, często słuchamy smutnej muzyki. Czy taka muzyka nie powoduje u nas jeszcze gorszego nastroju? Najnowsze badanie opublikowane na łamach czasopisma PLoS One dowodzi, że tego rodzaju melodie mogą znacząco polepszyć nasze samopoczucie!

Smutek jest powszechnie uważany za niepożądaną emocję i większość osób woli za wszelką cenę unikać tego uczucia. Dlaczego więc ludzie tak bardzo kochają muzykę, z której emanuje smutek? Czy ludzie mogą czerpać przyjemność ze smutku? Na te pytania próbował odpowiedzieć zespół niemieckich psychologów z Free University of Berlin.

Naprawdę Wesołe Święta

Z czym kojarzą Ci się święta Bożego Narodzenia? Z religijnym misterium? Mikołajem z reklamy Coca-Coli? Obfitą kolacją w rodzinnym gronie? Wybieraj ostrożnie – naukowcy wiedzą już, co uszczęśliwi a co zestresuje świętujących w wigilijny wieczór.

Co składa się na naprawdę Wesołe Święta? Tim Kasser i Kennon M. Sheldon, amerykańscy psychologowie, postanowili sprawdzić, co uszczęśliwia ich rodaków podczas zimowych świąt. Aby nie pominąć żadnych istotnych informacji, przyporządkowali wszystkie okołoświąteczne czynności do siedmiu grup: [mks_pullquote align=“left” width=“300” size=“16” bg_color=“red” txt_color="#ffffff"]

1. Spędzanie czasu z rodziną

Jak matka z córką

Najświeższe badania opublikowane w British Journal of Developmental Psychology pokazują, że rozmowy córek i matek wykorzystują większą ilość treści i słów opisujących emocje niż podobne rozmowy matek i ich synów. Ponadto, matki w obu przypadkach częściej niż ojcowie nawiązują do emocji, co wyraźnie wpisuje się w stereotyp emocjonalnych kobiet.

Badacze z University of Surrey spojrzeli na interakcję pomiędzy dzieckiem a rodzicami. Zbadane zostały rodziny zamieszkałe w Madrycie, w Hiszpanii, w których oboje rodziców miało wykształcenie wyższe, natomiast dzieci miały 4 lub 6 lat. Podczas eksperymentu obserwowano dwa rodzaje interakcji: wspominanie konkretnego wydarzenia z życia, a także opowiadanie wymyślonej historii, opartej na paru podanych faktach.

Zachować twarz

Osoby, które czują zażenowanie i wstyd, w kontaktach społecznych dosłownie próbują ukryć własną twarz - wynika z badań Ping Dong z Rotman School of Management w Toronto. Jednocześnie ich naturalną potrzebą jest podtrzymanie samooceny zagrożonej przez żenujące wydarzenie. Dong w badaniach opublikowanych na łamach „Psychological Science” pokazuje, że mamy naturalną umiejętność łagodzenia poczucia wstydu.

Dong i jej współpracownicy poprosili część uczestników eksperymentu o przypomnienie sobie i opisanie żenującej sytuacji, a resztę o opisanie typowego dnia w szkole. Następnie wszyscy oceniali atrakcyjność różnych par okularów przeciwsłonecznych. Okazało się, że uczestnicy, którzy przypominali sobie żenujące doświadczenie, częściej wybierali duże i znacznie ciemniejsze okulary, umożliwiające im zasłonięcie twarzy.

Emocje na Facebooku

Radosny uśmiech może się udzielić innym, a smutek obniżyć samopoczucie. Tak bywa w normalnych międzyludzkich relacjach. A jak wpływa na nas radosny lub smutny wpis naszego znajomego na Facebooku? Na to pytanie odpowiadają badacze na łamach PLOS ONE.

Lorenzo Coviello i jego współpracownicy z UC w San Diego oraz zespołu Facebook Data Science chcieli zbadać to zagadnienie. Dotychczas zauważono, że emocje udzielają się innym, ponieważ mamy naturalną skłonność do naśladowania mimiki i innych charakterystycznych zachowań związanych z odczuwaniem emocji, które następnie wyzwalają u nas prawdziwe emocje. Teraz po raz pierwszy spojrzano na roznoszenie się emocji w sieci na dużą skalę. Posłużono się systemem klasyfikacji słów (Linguistic Inquiry Word Count), aby określić, jaką emocjonalną treść niosą poszczególne statusy (posty) na Facebooku (wiadomości tekstowe udostępniane dużej liczbie znajomych).

Dotknij mnie!

Dlaczego ludzie dotknięci w ramię na ulicy są bardziej skłonni do pomocy lub wyjaśnienia drogi nieznajomemu? Dlaczego kobiety w takiej sytuacji częściej podają obcemu mężczyźnie swój numer telefonu? Skuteczność dotyku jest zagadką i chociaż łatwo zauważyć „hej, to działa!”, to warto również wiedzieć, jaki jest mechanizm tego fenomenu.

Annett Schirmer i jej współpracownicy poczynili krok naprzód w rozwikłaniu tej zagadki. Posłużyli się oni metodą EEG (elektroencefalogramu), aby zbadać aktywność powierzchniową mózgu kilkudziesięciu uczestniczek podczas oglądania neutralnych oraz negatywnych zdjęć, pokazujących na przykład kosz założony na głowę lub pistolet przyłożony do skroni. W pierwszej grupie uczestniczki były dotykane w ramię przez swoją koleżankę tuż przed zobaczeniem zdjęć. W drugiej, były dotykane przez urządzenia mechaniczne, natomiast w grupie kontrolnej nie były dotykane w ogóle.

Dlaczego lubimy smutne piosenki?

Melancholijna piosenka „Yesterday” zespołu The Beatles pozostaje jednym z najpopularniejszych utworów w historii muzyki rozrywkowej. Fenomen smutnej muzyki opisali psycholodzy na łamach Frontiers in Psychology.

Smutne melodie są często wykorzystywane w badaniach naukowych do wywołania określonych emocji u uczestników. Jeśli smutna muzyka rzeczywiście wywołuje tylko nieprzyjemne uczucie, to dlaczego tak wielu z nas nadal słucha smutnych piosenek, zamiast decydować się na takie poprawiające nastrój?

Uczestnicy badania słuchali smutnych, powolnych ballad i wesołych, szybkich utworów. Wśród smutnych utworów były „La Séparation” Glinki w tonacji f-moll i Etiuda „Sur Mer” Blumenfelda w tonacji g-moll, zaś wśród wesołych „Allegro de Concierto” Granadosa w tonacji g-moll. Następnie każdy badany oceniał ładunek emocjonalny muzyki oraz własne samopoczucie.

Jak smakuje miłość?

Czy to jakich określeń używamy do opisu zdarzeń może wpływać na to co czujemy? Czy niektóre metaforyczne wyrażenia zniekształcają subiektywne procesy spostrzegania? Badacze z Uniwersytetu w Singapurze postanowili sprawdzić czy aktywizacja miłości i zazdrości może wpłynąć na odczuwanie smaków.

Mleko matki jest słodkie, a dla dzieci karmienie, oprócz oczywistego zaspokajania głodu, jest także najważniejszą oznaką miłości i opieki. W serii wcześniejszych badań okazało się, że miłość romantyczna, jak i miłość matczyna są odczuwane przez te same części mózgu. Doktor Tong Mun Wai Edddie i jego współpracownicy postanowili więc przeanalizować związek pomiędzy odczuwaniem słodkiego smaku a miłością. Dodatkowo, zastanawiano się, czy również zazdrość może być wiązana z jakimś konkretnym smakiem. Na przykład kwaśny, żrący kwas może zniszczyć ciało, tak jak zazdrość niszczy związek, a gorzkie pokarmy mogą być zatrute, tak jak zazdrość może truć uczucie dwojga ludzi. Aby sprawdzić czy miłość ucieleśniona jest słodkim smakiem a zazdrość kwaśnym i gorzkim przeprowadzono serię badań.

Twarz jak zwierciadło

Sam widok uśmiechającego się do nas człowieka wzbudza uśmiech i u nas - wynika z badań nad zaraźliwymi emocjami opublikowanych przez polskich naukowców na łamach International Journal of Psychophysiology.

Odzwierciedlanie emocji, zwane też – nieco mniej poetycko – zarażaniem emocjonalnym (emotional contagion), to zjawisko polegające na zbieżnych reakcjach emocjonalnych porozumiewających się ze sobą osób, w którym strony interakcji synchronizują swoje wyrazy emocji, takie jak mimika, ton głosu, postawa, ruchy i zachowania. To ważny mechanizm, pozwalający nam m.in. na rozumienie stanu emocjonalnego drugiej osoby poprzez – jak twierdzą naukowcy – symulowanie tego, co odczuwa.

Gdy cudze niepowodzenia cieszą

Rekordy popularności biją filmy prezentujące największe wpadki (często dosłowne upadki tzw. fails) występujących w nich amatorów. Czy zdarzyło Ci się uśmiechnąć, widząc jak ktoś na ulicy został np. ochlapany przez samochód? Dlaczego tak się dzieje? Czyżbyśmy czerpali przyjemność z obserwowania upadku innych osób? Odpowiedź brzmi tak, choć nasza radość uzależniona jest od kategoryzacji osoby, której taka wpadka się przytrafiła.

Radość ma wiele twarzy, a wywoływać ją może również czyjeś niepowodzenie. Schadenfreude oznacza „radość z cudzego nieszczęścia”. Mimo, iż w wielu językach nie ma odpowiednika tego słowa (np. w języku polskim czy angielskim), badania wskazują, że jest to uniwersalna emocja i występuje w wielu kulturach. Schadenfreude jest niepożądane społecznie i trudno je uchwycić empirycznie. Profesor Susan Fiske i doktor Mina Cikara podjęły jednak to wyzwanie. Do pomiaru schadenfreude wykorzystały elektryczną aktywność mięśni policzków (EMG), która powiązana jest z odczuwaniem przyjemności. Badaczki udowodniły, że jednym z czynników odpowiedzialnych za powstawanie radości z czyjegoś niepowodzenia jest zawiść.